Portretten zijn verhalen

Een nationaal portretmuseum ontbreekt nog in Nederland. En dat is jammer. Het portret is het oudste genre uit de kunstcatalogus – het gaat om de mens in al zijn lelijke, fantastische, indrukwekkende, potsierlijke en wonderschone menselijkheid. Een nationaal portretmuseum is daarmee de uitgelezen plek om de verhalen over dit land en haar inwoners te vertellen, te delen en te bevragen.

Arthur Japin, lid van het comité voor aanbeveling, bezoekt de National Portrait Gallery in Londen bijvoorbeeld heel graag – niet alleen voor de prachtige kunst, “maar ook voor de verhalen, voor de personen uit de geschiedenis.” De Stichting National Portrait Gallery is al tien jaar op zoek naar een locatie om zo’n belangrijk museum ook in Nederland te realiseren. Die plek is nu eindelijk gevonden.

A new kind of museum

Het pand aan het Park Frankendael, versierd met het werk van de beeldhouwer en sierkunstenaar Hildo Krop, deed vroeger dienst als telefooncentrale. Dat is toepasselijk, want ook de National Portrait Gallery moet een plek worden voor wederzijdse communicatie. “Een museum vandaag de dag is geen belerende white cube meer, maar een deelgenoot aan discussie, een spreekbuis en een gebroken spiegel waarin de samenleving zich zo divers mogelijk weerspiegelt ziet,” aldus fotohistoricus en beoogd artistiek leider Róman Kienjet. Omdat het museum een podium wil bieden aan een uiteenlopende schare aan stemmen, zullen gastcuratoren een essentiële rol spelen. Ook wil het museum artistieke productie ondersteunen door binnen het gebouw atelierruimte te bieden aan drie mid-career kunstenaars.

Dringend vrienden gezocht

Er moet wel nog wat gebeuren voordat de komst van een National Portrait Gallery zeker is: de voormalige PTT-telefooncentrale moet tot geschikte museumruimte worden verbouwd. Twee derde van het benodigde geld is inmiddels opgehaald, voor het resterende is de stichting hard op zoek naar mensen die mede aan de wieg van dit nieuwe museum willen staan. Het culturele klimaat in Nederland is op dit moment verre van optimaal. Daarom worden ‘vrienden van’, die dit waardevolle project ondanks die tegenwind willen steunen, op toepasselijke wijze geëerd. Hun portret wordt geschoten door eerdere deelnemers aan de Photographic Portrait Prize en ze krijgen een plekje in de geplande tentoonstelling over ‘movers and shakers’ – waaronder de aanpakkers en doeners die het museum mogelijk maken. ‘Vriend van’ worden kan door vijf jaar lang een bedrag van 500 euro per jaar te schenken (daarbij kan gebruikgemaakt worden van de Geefwet en de ANBI-status om daarvan een aanzienlijk deel terug te krijgen) of éénmalig 1000 euro.  Meer informatie is te vinden op de website.

Over Stichting National Portrait Gallery

De Nederlandse Stichting Dutch National Portrait Gallery (ANBI) werd tien jaar geleden – met steun van de National Portrait Gallery in Londen – opgericht door fotograaf Koos Breukel, bekend van onder andere zijn staatsieportretten van koning Willem-Alexander en koningin Máxima. In die tien jaar heeft de Stichting niet stilgezeten: ze realiseerde projecten als Portretten met een Rafelrand (over portretten op postzegels) en tentoonstellingen in diverse musea. Ook organiseert ze al tien jaar de Photographic Portrait Price, en brachten ze iconische exposities naar Nederland waaronder Love Stories in de voormalig Hermitage Museum (nu H'ART Museum) in samenwerking met de National Portrait Gallery Londen.